Beerig!

Er was eens;

Een vrouwtje uit Limburg en die heette Mary-Anne. En op een dag ging Mary-Anne op vakantie naar Spanje. Heerlijk genietend van haar vakantie besloot Mary-Anne op een gegeven moment dat zij een bergdorpje in de buurt wilde bezoeken. Dat bergdorpje heette Frigiliana. Mary-Anne trok haar wandelschoenen aan en ging op weg. Een kaart en/of een kompas nam ze niet mee, want dat was allemaal teveel gedoe. Wel een fluitje om vrolijk te fluiten en haar mobiele telefoon voor je kon niet weten. Toen ze een tijdje over de paden richting het dorp had gelopen kwam ze bij een afslag en ze dacht “o gut is dit de afslag naar Frigiliana?” Omdat ze geen kaart had meegenomen wist ze dat niet zeker, maar ze besloot toch deze afslag te nemen. Na een tijdje gelopen te hebben, begon het tot haar door te dringen dat dit niet de goede weg naar Figiliana kon zijn. Maar i.p.v. Langs dezelfde weg terug te keren, besloot ze door te lopen om te kijken of ze misschien nog een dorp tegenkwam ?? Toen het donker werd en er nog steeds geen dorp aan de horizon was verschenen, besloot Mary-Anne te gaan kamperen in een grot, vlakbij een riviertje. Toen ze de volgende ochtend wakker werd onder een dekentje van gras dat ze zelf had gemaakt, dacht ze, ik ga eens bellen met mijn mobiel, maar helaas, geen bereik. Hoe was het mogelijk! En i.p.v. Een stuk terug te lopen of op een heuvel te klimmen om bereik te krijgen, besloot ze bij het riviertje te blijven tot er iemand langs kwam. Maar niemand die daar langs of in de buurt kwam. Ook niet de Guardia Civil die het gebied uitkamde, nadat Mary-Anne door haar familie als vermist was opgegeven. En ook de zoekende helikopters boven het gebied konden haar niet vinden en Mary-Anne zag en hoorde de helikopters ook niet. Wat vreselijk ongelukkig en jammer toch allemaal.
Gelukkig was Mary-Anne niet verdwaald in donker Afrika, maar gewoon ergens in de buurt van Nerja/Malaga en kwamen er na 18 dagen een paar wandelaars voorbij. En toevallig had Mary-Anne haar fluitje bij zich en dus begon ze te fluiten. De wandelaars hoorden haar en gingen hulp halen en zo werd Mary-Anne gered.
En de kranten en nieuwszenders boden geweldige bedragen voor haar verhaal, een uitgever wilde een boek publiceren over haar belevenissen en een regisseur wilde het boek verfilmen. En zo verdiende Mary-Anne toch nog een hoop centjes

en ze leefde nog lang en gelukkig!

Kent u het, je loopt nietsvermoedend, een beetje in jezelf gekeerd de supermarkt in. En als je dan met je karretje door de toegangshekjes bent gegaan en er geen elegante weg terug meer is, kom je er met een schok achter. Je bent weer midden in de Chaos-uren terechtgekomen. Ja, De Chaos-uren zo noem ik ze, niet te verwarren met de Hamsterweken! Het zijn de uren waarop schijnbaar alle moeders met hun kroost, tegelijk “gezellig” naar de supermarkt moeten! Hele kuddes van die kwekkende huismoeders met hun dreinende nakomelingen, vreselijk! Ik verdenk ze ervan in het geheim afspraken te maken om op die bepaalde uren massaal in de Super samen te komen . Daar laten ze dan hun jankende en schreeuwende grut uit, terwijl ze zelf op de meest onlogische en ongeschikte plaatsen gaan staan leuteren over babyvoeding, spruitjes en andere onaangename dingen. De volledig doorstroming in de Super leggen ze stil! Laatst moest ik, wegens geblokkeerde paden, nog de halve supermarkt rond om bij de worteltjes te komen. Wanneer je er dan eindelijk in geslaagd bent om je karretje te vullen met wat op je lijstje staat is het tijd om richting kassa te gaan. Oh help, eerst in de rij proberen je af te sluiten voor het helse getok. En als je dan aan de beurt bent, dan stopt een verontschuldigend kijkende kassière je elke boodschap die ze over de scanner haalt maar direct in je handen! Dit omdat je 2 voorgangers zo druk aan het converseren zijn, dat ze vergeten hun boodschappen uit de volle opvangvakken te halen en in hun tas te parkeren. Eindelijk aangeslagen met je volle tas bij de uitgang aangeland, wordt je als dessert nog besprongen door een horde van die opdringerige ettertjes die je Superdierenplaatjes willen hebben. “Meneer, meneer, meneer, heeft u nog superdierenplaatjes, heej meneer!” “Nee, die heb ik niet!” “Leugenaar, ik zag zelf dat je ze kreeg bij de kassa!”

Zucht, run Beer run!

Kattenvoer!

Ik kwam van de week laat thuis van werk, het zal een uurtje of 10 zijn geweest. Nadat ik mijn jas aan de kapstok had gehangen en de huiskamer had betreden werd ik zoals gewoonlijk begroet door mijn grote, grijze kater. Luid mauwend kwam hij me tegemoet om zijn dagelijkse portie kattenhap op te eisen. Toen ik echter de voorraadkast inspecteerde kwam ik er achter dat er geen voer meer in huis was. Mij realiserend dat de plaatselijke buurtsuper, waar ik zijn voer pleeg in te slaan, al gesloten was, sprong ik snel in de auto op weg naar het benzinestation even verderop. Aangekomen, kocht ik snel een blik kattenvoer, om daarna onmiddellijk weer huiswaarts te keren. Terwijl ik optrok richting het stoplicht naast het benzinestation , besefte ik dat ik mijn lichten nog niet had ontstoken. Mijn hand was reeds onderweg naar de bedieningsknop voor de verlichting toen ik werd getroffen door een lichtflits, die ervoor zorgde dat ik even niets meer zag. Meteen poot op de rem en omdat ik net optrok stond ik gelukkig ook meteen stil. Nadat mijn ogen zich hersteld hadden zag ik waar de lichtflits vandaan was gekomen. Voor het stoplicht stond een politieauto. Achterop prijkte in een rood brandende display de woorden, Politie, volgen! ,voor a.u.b. hadden ze waarschijnlijk geen ruimte meer.
Nadat ik de politiewagen was gevolgd naar een parkeerplaats aan de kant van de weg, kwam één van de dienders, een broekie van begin 20 met een vlassnorretje, naar de passagierskant van mijn auto gelopen en deed de deur open;

“Goedenavond Agent!
Goedenavond meneer!
Is er iets aan ....
Heeft u uw rij- en kentekenbewijs bij u?
Uhh, nou, nee, sorry, ziet u ik woon hier even verderop en mijn papieren zitten in mijn jas, het kattenvoer was namelijk op en .....
Iets anders bij u waaruit uw identiteit kan blijken?
Nou, nee, maar zoals ik al zei, ik woon hier even verderop, dus als u een even een stukje achter mij aanrijdt dan …
Heeft u iets anders bij u waaruit uw identiteit kan blijken?!
Nou ehhh, mijn pinpas wellicht?, die zit in mijn portemonnee, samen met nog wat andere passen.
Geeft u maar, mijn collega gaat even uw gegevens verifiëren en dan mag u ondertussen even blazen
Nou,ik heb niets gedronken hoor Agent, ik kom net uit m'n werk en ......
U moet doorblazen tot ik stop zeg!
Ja, natuurlijk .. zei ik, terwijl ik geïrriteerd dacht; jij moet lekker zo doorgaan broekmans, dan trek ik zo die vlassnor van je poffertjeskop!
Blazen, doorgaan, doorgaan, doorgaan, (pieeeep) en stoppen maar!
(hijg, hijg, hijg)
Waarlijk teleurgesteld klinkend; mmmm, dat is in orde!
Ja, dat zei ik al, ik ..
Heeft u een reden waarom u geen licht voert na zonsondergang?
Nou, ja, ik reed net weg bij het benzinestation en ik realiseerde me op de invoegstrook al dat mijn licht niet aanstond en ik wilde het net aanzetten toen jullie mij met die lamp ......
Ja, ja, u krijgt van mij 2 x een verbaal omdat, a. u geen verlichting voerde en b. omdat u geen papieren bij u heeft!
WAT?, nou dat is nogal drastisch hè, gezien het feit dat ik net de weg op reed en mijn papieren hier even verderop liggen, waar jullie ze zo kunnen zien!
Waar is de tijd gebleven dat je van een agent in zo'n situatie gewoon een waarschuwing kreeg?!
Meneer beschouwt u de boetes maar als een waarschuwing, goedenavond!”

En met die woorden keerde hij zich om en liep richting de politiewagen, mij zwaar geïrriteerd achterlatend.

Vuile dienstkloppers, smerige quotumjagers, ze mogen ze van mij allemaal naar Afghanistan sturen! Opgeruimd staat netjes! De Hufters!

Thuisgekomen heb ik mijn kat zijn kattenhap gegeven, hij vond het lekker, ….... mag ook wel voor die prijs!